Doświadczenie Władysław uzyskał na długo przed założeniem własnej pracowni: w 1910 roku jako 15-letni wówczas chłopak rozpoczął praktykę w warszawskiej firmie rymarskiej „Pińczuk”, gdzie zdobył tytuł czeladnika, a w trakcie I Wojny Światowej, powołany do wojska młody rzemieślnik pracował w ramach służby jako wykwalifikowany rymarz w jednostce wojskowej. Po wojnie dalej doskonalił swoje umiejętności w fachu rymarskim w różnych zakładach, m.in. przy produkcji skórzanych obić tapicerskich dla Daimlera.

Związany od lat z warszawską Pragą Władysław zdecydował się na przełomowy krok – w 1922 roku rozpoczął własną działalność zakładając firmę „Wytwórnia Walców Litograficznych”. Powstawały tam skórzane wałki drukarskie do ręcznego i maszynowego zastosowania. Firma z powodzeniem rozwijała się do 1939 roku. W tym samym roku Władysław ukończył budowę kamienicy przy ul. Żymirskiego na warszawskim Grochowie, która miała stać się też siedzibą firmy. Niestety, wybuch II Wojny Światowej pokrzyżował te plany.

Po wojnie Władysław Kłoda wrócił do przerwanej działalności, jednak kamienica została odebrana rodzinie na mocy dekretu Bieruta, a ul. Żymirskiego zyskała nazwę ul. Międzyborska. Władysławowi Kłodzie i jego rodzinie zostawiono jedynie skromne pomieszczenia strychu na prowadzenie działalności oraz jeden lokal mieszkalny. Mimo to Władysław rozwijał swoją działalność, tym samym podtrzymując tradycję rzemieślniczą.